Weg met de hartjes

Om het een beetje goed te laten overkomen, moet je welhaast vingers van het poezelige niveau en de lengte Wibi Soerjadi hebben. Het blijkt een fysieke kenmerk waar de hedendaagse topvoetballer op gescout wordt: de hartjeshanden. Als je er niet aan meedoet, heb je geen swag en kom je sowieso niet in aanmerking voor de titel publiekslieveling. Het handenhartje, dé nieuwe manier om je liefde voor wat dan ook aan de supporters, bestuurders, trainers maar uiteraard vooral televisiekijkend mondiaal publiek te tonen.  De kijker wordt bij elke wedstrijd bedolven onder de moderne liefdesbetuiging van de speler. Rot toch op.

Juichen is van alle tijden en uiteraard niet alleen voor het voetbal. Maar omdat dat het grootste podium op aarde en ook in Nederland is, ligt het voetbaljuichen onder een vergrootglas. Volgens mij is het onder te verdelen in een aantal categorieën.

De ‘Verrek hij zit erin’-manier
Eigenlijk is dit de mooiste. Meestal gebezigd door de verdediger die nooit scoort en dus ook niet nadenkt over de manier van juichen. Hand omhoog, of liever nog twee, en dan zo hard als je kan met een verbaasde blik willekeurig ergens heenrennen. Marco van Basten, voordat hij voor Pannenkoek werd uitgemaakt vooral topscorer van beroep, deed het ook: hand in de lucht en rennen maar.

 De ‘Ik heb dit ooit gedaan en het beviel dus blijf ik het maar doen’-manier
Deze manier gaat van Hé wat origineel naar Hé wat sneu: de ingestudeerde serie-juich. Mooi voorbeeld is de beroemde buikschuiver van Pierre van Hooijdonck. Prachtige manier: in zijn gloriejaar bij NAC scoorde Pierre (door zijn manier van juichen omgedoopt tot Pi-Air) aan de lopende band en maakte hij na elke goal een buikschuiver over het gras. Geweldig, maar toen hij bij een 5-0 achterstand de 5-1 maakte en toen ging schuiven, werd het sneu. Dat had hij zelf ook wel door.

De ‘Ik scoor wel maar doe net of het me geen fuck interesseert’-manier
Deze is de laatste tijd veel in trek. Het heeft vast te maken met het naar eigen zeggen verliezen van je coolness. Je maakt een goal maar doet daarna net of het een doeltrap voor de tegenstander is. Omarmende medespelers ontvang je minzaam. Met name übercoole mannen als Orlando Engelaar en Jeremain Lens zijn meester in deze methode. Overigens niet te verwarren met

 De ‘Ik juich niet want ik scoor tegen mijn oude club’-manier
Ook zoiets. Je speelt bij een club, gaat naar een andere waar je nu je best voor doet en je scoort een belangrijke goal. Je mag dan schijnbaar niet je handen opsteken, op enig manier lachen laat staan je pas versnellen tot vrolijke looppas. Nee, het best kun je je meest droevige gezicht opzetten of beter nog je excuses aanbieden aan het publiek. Ja joh, want je wilde de bal eigenlijk overschieten?

De ‘Ik scoor en ik heb een boodschap voor mijn zus of Jezus’-manier
Tsja. Beetje sneu. Je scoort en trekt je shirt half (niet helemaal want dan krijg je geel én ruzie met de trainer) omhoog en toont het gezicht van je zus die jarig is of de tekst Jesus loves you. Bedankt. Aftrappen graag. Volgende keer een cadeautje kopen of een weesgegroetje bidden.

De ‘Ik scoor en nu doe ik een of ander belachelijk dansje, trucje of hondje na’-manier
Het gedrocht onder de juich. De vreselijkste manier om je doelpunt te vieren is de vooraf bedachte. Met je matties bedenk je de week vooraf een gek dansje, waar je laat zien dat je soepele heupen hebt. Of je doet net alsof je gaat golfen. Of je doet een plassende hond na. Of je doet een zittende polonaise. Zoiets.

De nieuwste trend is dus het hartje. Iedereen die de laatste 6 maanden een goal heeft gezien op tv, weet wat ik bedoel. Je scoort, rent richting camera en maakt met je handen een hartje. Het mooiste is het als je teamgenoten het ook doen en hun liefde voor wat dan ook meebetuigen richting de wereld. Doe het bij elke goal en blijf het doen. Geweldig.

Ik verlang terug naar het spontane juichen. Naar de groepsknuffel. Naar de buikschuiver of desnoods naar de Plassende Hond. Maar stop met dat geforceerde hartje.

Bedankt. Oh en lieve zus: je bent geweldig! <3

2 gedachten over “Weg met de hartjes”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *