Witte banden

Hij zat daar. Nieuwe adidasjes. Hij strekte zijn voeten waardoor zijn tenen nét de grond raakten. Zijn armen recht waardoor zijn schouders horizontaal kwamen. Hij leek wel 13. Hij is nog net 11. Nieuwe fiets, zo een die elke jonge gast nu ongeveer heeft, met zo’n rek ervoor. Blauw, met witte banden. ‘Over die witte banden wil ik nog wel even nadenken hoor pap’, zei hij vorige week. Want afwijkend en daardoor misschien voor schut en alles is al zo nieuw en spannend en zo. Een van zijn long time vriendjes uit Amsterdam gaf de doorslag. ‘Vette fiets man. Mooi ook, die banden.’ Het werden witte banden.

Bijna 12 jaar geleden was hij er. Dag of 8 te laat en puntgaaf. Ik was stiknerveus of alles wel goed zou gaan en of het met hem wel goed zou zijn, erfenisje van zijn zus. ‘Het ziet er geweldig uit. Gefeliciteerd met je zoon. Hoe heet hij?’, stelde de verloskundige me gerust en ik voelde mijn hart een sprongetje maken en mijn lijf en hoofd zich ontspannen. Blauwe ogen, kuiltje in je kin. Nu fiets je weg en steek je zelfs je arm uit, terwijl je rechtsaf slaat.

Vandaag is je laatste schooldag op de lagere school. Daar waar je later instroomde maar direct je plek vond, vrienden maakte, je jezelf leerde kennen en groot werd. Vanavond heb je de musical en speel je precies de rol die je wilde: aanwezig, op het podium maar met niet teveel tekst. Feestje erna, colaatje erbij. Prachtig.

Van alle mensen op de hele wereld lijk jij het meest op mij. We hebben nagenoeg hetzelfde karakter en – op onze kleur ogen en haren na – ook veel fysiek gemeen. Je bent geweldig in je nieuwsgierigheid, blik op de wereld, je oog voor anderen en je mooie hart. Ik hoop dat je nooit verandert. Ik hou van je.

En je fiets is ook chill. Goede keuze.