Augustus 1990

Afgelopen seizoen, hij had goed ges­lapen en zijn beste vriend (die op 2500km afs­tand woont) glo­rieus inge­maakt met FIFA12, stond hij op en rekte zich uit. Hij keek naar de andere kant van het bed en grin­nikte toen hij de blonde lokken en het naakte lijf van haar zag. Hij liep in adamskos­tuum richt­ing bad­kamer en lachte over­dreven naar zijn spiegel­beeld. Het beviel hem wel wat hij zag. Hij tikte twee keer op zijn link­er­wang en drie keer op zijn rechter, pakte de tanden­bors­tel en poet­ste zijn tanden zon­der zijn blik van zijn spiegel­beeld af te halen. Knipoogje met links, boze frons, sto­ere pose. Het was goed, zo con­sta­teerde hij zelf. Toen hij terug de woonkamer inkwam, zag hij pas wat een rot­zooi het was. Acht lege piz­zadozen, lege bierb­lik­jes, lam­pen nog aan en de gordi­j­nen half open. Haar string lag op de bank en de Gucci-jas van John lag in de deu­ropen­ing. De deur was gewoon open dus. Hij stopte met grin­niken en kon niet anders dan hardop lachen. Wát een avond was het geweest. Hij wist niet dat Anselmo zóveel kon drinken, hij wist ook niet dat zij zó vre­selijk passief zou zijn. Die vuurpijl was miss­chien achteraf niet zo’n heel goed idee maar ach, dat vuurtje was toch snel gedoofd. Er moest toch een beetje leven komen in deze saaie stad. De tele­foon ging. De Bentley-dealer. Zijn Con­ti­nen­tal was klaar. Wilde hij em komen halen of zouden ze iemand sturen? Ik kom eraan, riep hij in de hoorn, voor­dat hij richt­ing wc liep. God, wat moest hij toch nodig.

Afgelopen seizoen, hij had goed ges­lapen en nog vóór Ik hou van Hol­land zijn bed opge­zocht, stond hij op en rekte zich uit. Hij keek naar de andere kant van het bed en bedacht zich ineens dat hij de wekker­ra­dio nog in de keuken had liggen. Hij zette drie grote passen naar de deur van de slaap­kamer en trok de rode bad­jas aan, die van twee jaar gele­den, uit de finale. In de bad­kamer keek hij naar zichzelf. Poet­ste zijn tanden en pakte het scheer­mes. Beetje roest, maar kon vast nog wel een keertje. Niet dus: wondje in zijn nek. Beetje crème erop dan maar. Hij spoelde zijn mond met achtereen­vol­gens water en Lis­ter­ine blauw en deed toen het licht uit. Toen hij terug de woonkamer inkwam, zag hij dat zijn trui nog over de stoel hing. Vast ver­geten om gis­ter­e­navond in de kast te leggen. Hij rook eraan — nog fris –  en legde hem op tafel. Hij bekeek het stapeltje recht geor­dende post­stukken op de tafel en nam zich voor die van­mid­dag even door te nemen en in een map te stop­pen. Hij moest ook zijn broer nog bellen over mor­gen, want hij wist niet zeker of die al iets gekocht had voor hun moeder, die bijna jarig was. Hij grin­nikte: waarschi­jn­lijk had hij weer iets gekocht dat ze al had, zou niet de eerste keer zijn. Gelukkig had hij zelf het geheugen van zijn vader. De tele­foon ging. Wout belde, of hij mee een stukje ging ren­nen. Ik ben over tien minuten bij je, riep hij in de hoorn, voor­dat hij richt­ing tafel liep. Komt dat even goed uit: kan ik meteen de trui van gis­teren aandoen.

28 juni 2012. Met een kiezel­harde kop­bal en een kanon­sko­gel van het type mag­is­traal schiet Mario Balotelli zijn land voor­bij top­fa­voriet Duit­s­land en in de finale van EURO 2012. Duizend kilo­me­ter verderop kijkt Luuk de Jong adem­loos toe, in zijn eigen huiskamer. Zelfde jaar­gang, zelfde maand. Mario is 15 dagen ouder. En mijlen verder.

Verscheen eerder op www.onzepool.nl tijdens Euro2012

Churandy

Het is voorbij. Althans, bijna. De Zomer die de Zomer der Zomers had moeten worden maar uiteindelijk het depressieve gedrocht van een jaargetijde bleek te zijn, met een verkwikkend slot. En drie woorden.

De polonaise was al door het halve land ingezet, de oranje troep was niet aan te slepen en op Facebook bestond sinds oktober vorig jaar al een Evenement waar duizenden mensen zich voor hadden aangemeld; de huldiging van Oranje in de Amsterdamse grachten. Ik ook, ik beken. Robert Gesink ging op het podium eindigen in de Tour de France, Johnny Hoogerland zou zijn getekende gladgeschoren benen wel even de Alpen overfietsen en glorieus in bolletjes in Parijs arriveren. In op de Olympische Spelen zouden we wel even 30 medailles gaan halen, want ‘we staan er ontzettend goed op’.

Het leek zo mooi. Het werd bagger. Het EK, de Tour. Demart, de zomer. Lichtpuntje Marianne Vos die on-Nederlands deed wat ze in Peking beloofde; goud. Verder niks. Ook Londen leek de tragische dood te sterven die iedereen na Charkov had zien aankomen. Totdat het hardlopen begon. Niet in het wit of blauw, maar in het Oranje van Wilhelmus van Nassaue zwaaide hij, klein stukje goud prijsgevend, de camera in. En juist op dat moment leek het wel alsof alles wat oranje was zich op het achterhoofd krabde en leek te beseffen hoe zeer we in slaap waren gesust door Bert van Marwijk, Robin van Persie en Theo de Rooij. 100 meter en een acterende bliksemflits verder was de slaap uit de ogen van de natie. De drie woorden die de zomer terugbrachten en de wolken deed verdwijnen waren gezegd: ik ben blij.

Voor het eerst in weer lange tijd omarmde een mopperend land een pure, oprechte landgenoot en schopte het de door Wilders aangewakkerde haat in een hoekje. De Willemsstedeling maakte in een klap goed wat de Venlonaar in jaren vakkundig had afgebroken. Met zijn ‘ik ben blij’ vulde Churandy Martina de huiskamers in het warmer wordende Nederland met trots en een glimlach. Dat zijn races uiteindelijk niet resulteerden in een medaille leek hem niet te deren en deed dat zeker niet bij zijn landgenoten. Ook in Londen ging het Churandy-virus als een Dorifel rond en wapperde het roodwitblauw ook in boten, hockeystadion en paardenzandbak weer alsof we in de Gouden Eeuw leefden. En steeds weer, elke dag, werd het ik ben blij van stal gehaald en geciteerd als het nieuwe Je Maintiendrai.

Wat Churandy Martina deed, levert hem wat mij betreft nu al de titel Sportman van het Jaar op. Mocht er straks na 12 september een plek in de regering vrijkomen, zou ik het de (nieuwe) premier aanraden eens naar Florida te bellen. En de TROS zou er goed aan doen Martina te vragen als startschotlosser bij Te land, ter zee en in de lucht. We zijn geChurandyeert en het voelt zó lekker, dat ik er blij van word.

Verscheen eerder op deprutsers.nl (http://www.deprutsers.nl/churandy/#more-1496)