Missen

“Heb je gemist”, zegt ze vol overtuiging terwijl ze haar hoofd tegen me aandrukt. Mooi hoe dat kan, in die paar uurtjes. Ze lacht en zet de huppel die ze in had gezet bijna vloeiend om in een drafje om eerder bij de deur te zijn.
Missen van is een groot iets. Missen van is het vervelendste wat er is. Missen is een leegte die letterlijk niet te vullen is, totdat het gemiste terug is en je juist nog meer beseft wat het is om iets te missen.

Ik mis de zon als die er niet is. Ik mis koffie als ik het niet drink en ik mis mijn broer als ik voetbal kijk. Het mooie aan missen is dan ook weer wel dat het missen universeel is: iedereen mist wel eens iets en altijd is missen iets wat gemist kan worden.

Zou zij ook missen zoals ik en jij mist? Moet haast wel. Zo puur als zij me zegt dat ze me heeft gemist kan niemand zeggen, ook niet als het missen direct wordt gevolgd door een welgemeend kut als ik haar zeg dat ik een boterham om half 5 geen strak plan vind.
Dat zet me ook meteen weer in het heden. Pure, kortdurende emotie die de behoefte van nu vult, niet verder kijkend naar straks, vanavond, morgen, laat staan volgende week. Soms lijkt me dat een zegen, alleen maar hoeven kijken naar het morgen. Maar eigenlijk ben ik zelf juist iemand die uitkijkt naar de dingen die ik gepland heb: carnaval dat eraan komt, een wekelijkse sportavond of vakantie.

Haar zorgeloze leven en kijk op dingen werkt ontnuchterend en ontwapenend. Het plaatst dingen in perspectief, zoals je pas beseft hoe relaxt je studentenleven is als je aan het werk gaat en ik me de laatste tijden vooral realiseer hoe bevoorrecht ik ben met wat zij me geeft en laat zien. Als ze weg is merk ik eigenlijk pas hoeveel ik haar mis. En dat doet soms zeer, misschien wel omdat dat de kern van missen is: het doet zeer en dat hoort ook zo te zijn. Helaas.

Missen is iets wat je niemand gunt maar wat je wel nodig hebt om te groeien en vooral om te beseffen dat wát je mist, de moeite waard is. Je kunt de dag pas waarderen als je de nacht hebt gekend, was het toch?

Als ze me triomfantelijk aankijkt omdat ze eerder bij de voordeur is dan ik, moet ik lachen. “Ik heb jou ook gemist hoor.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *