Kees en de doorgeslagen stoppen

Ineens, min of meer uit het niets, was daar de Minute of Fame voor Kees. Een of ander onbenullig ventje met een bescheiden carrière vooral naast het voetlicht zette Kees als een soort wereldnieuws op de mediakaart. De aanstichter was een leuke voetballer van de lengte Wesley ‘hij hep de stoelen eruit laten slopen’ Sneijder. Op voetbalgebied meer van het niveau ‘Dat doet ie anders nooit’. Jaren, nee tientallen jaren geleden speelde hij nog samen met de toen slungelachtige Ruud van Nistelrooij bij de plaatselijke trots FC Den Bosch. Waar Ruud opviel door veel zelf te pielen, werd hem een grotere toekomst toegedicht, omdat hij sneller was en gemakkelijker scoorde. Minder toewijding, meer domheid, minder talent en vooral een flinke dosis meer heimwee besloten anders.

Die bewuste zaterdagavond vond Anthony (spreek uit: Entenie) Lurling het een goed idee een drankje te drinken in zijn geliefde woonplaats. De avond was slecht begonnen, want op zijn werk ging het niet zo lekker. Hij speelde de eerste thuiswedstrijd van het seizoen maar verloor jammerlijk. En hij had er nog zoveel van verwacht. 36 jaar maar topfit. Het liep anders, 0-2 was geflatteerd maar ze stonden zonder punten. Opnieuw, want de eerste wedstrijd van het seizoen was ook al niet zo goed gegaan. Een biertje in de Taveerne stond hij zichzelf toe. Twee ook wel, hij had een goede voorbereiding op het seizoen gehad en alle vakantiekilo’s waren eraf. Heerlijk 3 weken in Cromvoirt op de camping, BBQ, biertje, sigaretje, echt even bijkomen. Het zou weleens zijn laatste jaar kunnen zijn, als prof dan. Of bij NAC dan, want een jaar bij Den Bosch ‘om het af te sluiten’ zou ook nog wel mooi zijn. Dat biertje had hij toch wel verdiend.

En toen was daar die Feyenoord-supporter. Feyenoord: dat wat het gloriemoment in zijn loopbaan had moeten worden. Het werd de zwarte bladzijde in zijn carrière, en dat alleen maar door dat incidentje ooit in Heerenveen. Komop zeg, een klein fopduikje moest toch kunnen? Alles om te winnen. En juist op deze zaterdag, terwijl hij gewoon even relaxt wilde zijn, was daar die supporter. Hij wilde alleen even een kroketje trekken bij Kees en die gast stond wel heel erg te treuzelen. Hij mocht toch best even voor? Hij had tenslotte ook veel betekend voor Feyenoord. En toen hij net die €1,60 in de muur het gepropt, kreeg hij een tikje op zijn achterhoofd. ‘Flikker eens op, arrogante kwal!’, hoorde hij. Heel even dacht hij na. En toen sloegen de stoppen door. Toen was hij het zat. Alles flitste langs: de eenzame uren in de auto naar Keulen, de lege woonkamer in Heerenveen, de grote waffels in Rotterdam, de nederlaag van eerder die avond, de glimmende dure auto van mazzelpik Van Nistelrooij. En toen trok hij het niet meer. ‘Weet je wel wie ik ben, hè?’, siste hij. Een klein zinnetje als soort uitbarsting van alle onrecht dat hem was aangedaan. Hij, kind van de stad, dat zo te kakken werd gezet. Zomaar. En toen stond hij, voor hij er erg in had, met zijn linkerwang tegen een leeg glazen ruitje van Kees geplet.

Dat dit allemaal bij Kees Kroket gebeurde, de snackbar die alleen Bosschenaren en carnavalsgangers kennen, is toeval. Of nou ja, een beetje. Het is eigenlijk vooral jammer dat Kees Kroket, toch het summum van Bossche cult, geen Twitter-account heeft. Dan zou het aantal volgers na die roemruchte avond en vooral na de propaganda van René van der Gijp sky high zijn gegaan. En de kroketjes uit de Visstraat een attractie op zich zijn geworden. Maar ja…

(Oh ja: de foto kwam ik op twitter tegen)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *