Friese terreur

Het is weer zo goed als winter. We hebben de prutzomer met aangename nazomer (of pre-winter) achter ons gelaten en gaan weer gezellig met de cv op standje bejaardenhuis naar Lingo en TV Makelaar kijken. Lekker met de warmgebreide sokken op de salontafel de Hollandse kneuterigheid in. Gordijnen om half 5 weer dicht om stookkosten te beperken en reikhalzend uitkijken naar de dag dat het weer vriest dat het kraakt en we meewarig naar winterse Anton Pieck-tafereeltjes door het keukenraam kunnen kijken.

Ik heb een hekel aan de winter. De winter, wanneer geen broek warm genoeg is. Wanneer wollen handschoenen lekker zitten maar niet warm genoeg zijn. Wanneer die thermohandschoenen niet werken met je smartphone. Wanneer je neus niet terugbeweegt als je hem ophaalt en waar het halve land in juichen uitbarst bij de wintercombi koek en zopie.

Winter is vreselijk. Het wordt licht om 9 en donker om 4 uur. Het gaat sneeuwen dus het wordt glad: gevaarlijk. Het gaat weer dooien dus de sneeuw smelt: gevaarlijk. De nachtvorst vriest die zompige troep weer aan: gevaarlijk. Je handrem bevriest: onhandig. Je auto start niet meteen: onhandig. Je moet krabben maar bent je handschoenen (thermo, want die wollen helpen toch niet) vergeten: onhandig en vervelend.

Ik haat de winter. Maar ik zou alles met een glimlach op de koop toe nemen als het ergste van de winter maar achterwege bleef. Het schaatsen. Of vooral: Friese schaatsers. De winter is het jaargetijde voor Friezen. Dan mogen ze weer: de Noren en Doorlopers (niet voor niets naar hen vernoemd) mogen weer uit het vet en iedere ochtend wordt schoorvoetend het ijs gecontroleerd op dikte, hardheid, scheuren, barsten en wegblijvende wakken. Allemaal prima, Friesland is een eind rijden vanuit het Zuiden. Maar ze moeten ook op tv. In augustus of september begint de kernploeg alweer met voorwedstrijden op de voorwedstrijden voor de World Cup-wedstrijden in Salsjabinsk, Tasjkent en Sotchi. En het hele circus moet op tv. Vanaf oktober al.

Ik verfoei de Friese schaatsers. Friezen hebben ongetwijfeld een bloedtemperatuur die minstens 5 graden lager ligt dan die van de rest van ons land. Noem mij een Fries die enthousiast reageert op een schaatshoogtepunt. Vooruit, misschien Annamarie Thomas, maar die is getrouwd met een Hagenees en woont in Eindhoven. Dat helpt. Maar verder: nee. Kijk eens naar Ids Postma. Praat op één toonhoogte. Altijd. Rintje Ritsma. Zit op een hooibaal tussen de blonde vrouwen, maar geeft geen kik. Marianne Timmer. Oké, geen Friezin, maar ze kwam er zo vaak dat ze er een werd. Saai, saai, saai, zelfs ondanks de lofzang van Frank Snoeks.

De Friese schaatsers. Geen vreugde, geen emotie. Ze worden niet boos, ze worden niet blij. Ze zijn niet verheugd met een overwinning, ze schelden het houten bankje, de starter, hun coach of de achterlijke arresleebestuurder niet verrot omdat ze zelf verliezen. Nee, ze zijn nuchter. Ik denk dat de winterdepressies in ons landje niet komen door de gebrekkige zonuren, het vroege eettijdstip of de luxaflex die om 4 uur omlaag gaan. Het komt door de Friese nuchterheid. Ik zeg: geef de Denen een paar schaatshelden, geef ons Nederlanders onze wintervreugde weer terug zodat wij ook in de winter weer kunnen gaan genieten. Zijn we meteen ook van het Friese volkslied, polsstokverspringers en Piet Paulusma af. Iemand een kopje chocolademelk?

Verscheen eerder op deprutsers.nl (http://www.deprutsers.nl/friese-terreur/#more-1364)