Augustus 1990

Afgelopen seizoen, hij had goed ges­lapen en zijn beste vriend (die op 2500km afs­tand woont) glo­rieus inge­maakt met FIFA12, stond hij op en rekte zich uit. Hij keek naar de andere kant van het bed en grin­nikte toen hij de blonde lokken en het naakte lijf van haar zag. Hij liep in adamskos­tuum richt­ing bad­kamer en lachte over­dreven naar zijn spiegel­beeld. Het beviel hem wel wat hij zag. Hij tikte twee keer op zijn link­er­wang en drie keer op zijn rechter, pakte de tanden­bors­tel en poet­ste zijn tanden zon­der zijn blik van zijn spiegel­beeld af te halen. Knipoogje met links, boze frons, sto­ere pose. Het was goed, zo con­sta­teerde hij zelf. Toen hij terug de woonkamer inkwam, zag hij pas wat een rot­zooi het was. Acht lege piz­zadozen, lege bierb­lik­jes, lam­pen nog aan en de gordi­j­nen half open. Haar string lag op de bank en de Gucci-jas van John lag in de deu­ropen­ing. De deur was gewoon open dus. Hij stopte met grin­niken en kon niet anders dan hardop lachen. Wát een avond was het geweest. Hij wist niet dat Anselmo zóveel kon drinken, hij wist ook niet dat zij zó vre­selijk passief zou zijn. Die vuurpijl was miss­chien achteraf niet zo’n heel goed idee maar ach, dat vuurtje was toch snel gedoofd. Er moest toch een beetje leven komen in deze saaie stad. De tele­foon ging. De Bentley-dealer. Zijn Con­ti­nen­tal was klaar. Wilde hij em komen halen of zouden ze iemand sturen? Ik kom eraan, riep hij in de hoorn, voor­dat hij richt­ing wc liep. God, wat moest hij toch nodig.

Afgelopen seizoen, hij had goed ges­lapen en nog vóór Ik hou van Hol­land zijn bed opge­zocht, stond hij op en rekte zich uit. Hij keek naar de andere kant van het bed en bedacht zich ineens dat hij de wekker­ra­dio nog in de keuken had liggen. Hij zette drie grote passen naar de deur van de slaap­kamer en trok de rode bad­jas aan, die van twee jaar gele­den, uit de finale. In de bad­kamer keek hij naar zichzelf. Poet­ste zijn tanden en pakte het scheer­mes. Beetje roest, maar kon vast nog wel een keertje. Niet dus: wondje in zijn nek. Beetje crème erop dan maar. Hij spoelde zijn mond met achtereen­vol­gens water en Lis­ter­ine blauw en deed toen het licht uit. Toen hij terug de woonkamer inkwam, zag hij dat zijn trui nog over de stoel hing. Vast ver­geten om gis­ter­e­navond in de kast te leggen. Hij rook eraan — nog fris –  en legde hem op tafel. Hij bekeek het stapeltje recht geor­dende post­stukken op de tafel en nam zich voor die van­mid­dag even door te nemen en in een map te stop­pen. Hij moest ook zijn broer nog bellen over mor­gen, want hij wist niet zeker of die al iets gekocht had voor hun moeder, die bijna jarig was. Hij grin­nikte: waarschi­jn­lijk had hij weer iets gekocht dat ze al had, zou niet de eerste keer zijn. Gelukkig had hij zelf het geheugen van zijn vader. De tele­foon ging. Wout belde, of hij mee een stukje ging ren­nen. Ik ben over tien minuten bij je, riep hij in de hoorn, voor­dat hij richt­ing tafel liep. Komt dat even goed uit: kan ik meteen de trui van gis­teren aandoen.

28 juni 2012. Met een kiezel­harde kop­bal en een kanon­sko­gel van het type mag­is­traal schiet Mario Balotelli zijn land voor­bij top­fa­voriet Duit­s­land en in de finale van EURO 2012. Duizend kilo­me­ter verderop kijkt Luuk de Jong adem­loos toe, in zijn eigen huiskamer. Zelfde jaar­gang, zelfde maand. Mario is 15 dagen ouder. En mijlen verder.

Verscheen eerder op www.onzepool.nl tijdens Euro2012

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *